رشت؛ ضرورت بازآرایی مدیریت شهری/سیدمحمد احمدی

یادداشت تدبیرشرق– رشت؛ ضرورت بازآرایی مدیریت شهری/سیدمحمد احمدی

رشت شهری است با ظرفیت‌های فراوان انسانی، اقتصادی و فرهنگی؛ اما تجربه سال‌های اخیر نشان داده که این ظرفیت‌ ها تنها زمانی به ثمر می‌نشینند که اداره شهر بر پایه برنامه، هماهنگی نهادی و نگاه راهبردی استوار باشد.

اداره یک شهر پیچیده مانند رشت نه با تصمیم‌های مقطعی و پروژه‌های پراکنده، بلکه با یک نقشه روشن برای آینده ممکن می‌شود.

نخستین ضرورت در اداره رشت، استقرار مدیریت یکپارچه شهری است. بخشی از مشکلات امروز شهر از پراکندگی تصمیم‌ گیری میان دستگاه‌های مختلف ناشی می‌شود؛ از ترافیک و حمل‌ونقل گرفته تا ساماندهی بازارها، مدیریت پسماند و توسعه خدمات شهری.

شورای شهر و مدیریت شهری باید بتوانند با ایجاد سازوکارهای هماهنگ‌کننده، میان دستگاه‌های اجرایی مختلف انسجام ایجاد کنند تا تصمیم‌ها به جای موازی‌کاری، در مسیر حل مسائل واقعی شهر قرار گیرد.

مسئله دوم، بازگشت برنامه‌ریزی به جای اقدام‌های مقطعی است. رشت به برنامه‌ای میان‌مدت و بلندمدت نیاز دارد که اولویت‌های توسعه شهری را به روشنی مشخص کند؛ برنامه‌ای که در آن ساماندهی ترافیک شهری، بهبود زیر ساخت‌های حمل‌ونقل عمومی، مدیریت علمی پسماند، حفظ و احیای فضاهای سبز و ارتقای کیفیت خدمات شهری به‌عنوان محورهای اصلی دیده شوند.

بدون چنین برنامه‌ای، حتی بهترین طرح‌ها نیز در ازدحام تصمیم‌های کوتاه‌مدت گم خواهند شد.

در کنار این موارد، توجه به اقتصاد شهری یک ضرورت اساسی است. رشت شهری با ظرفیت‌های گردشگری، فرهنگی و تجاری گسترده است.

مدیریت شهری باید بتواند با تعریف پروژه‌های اقتصادی پایدار، جذب سرمایه‌گذاری، حمایت از کسب‌وکارهای محلی و فعال‌سازی ظرفیت گردشگری، منابع درآمدی پایدار برای شهر ایجاد کند.

شهری که اقتصاد پویایی نداشته باشد، در تأمین خدمات عمومی نیز با محدودیت روبه‌رو خواهد شد.

از سوی دیگر، اداره موفق شهر بدون مشارکت اجتماعی امکان‌پذیر نیست. شهروندان، دانشگاه‌ها، انجمن‌های صنفی، سازمان‌های مردم‌نهاد و رسانه‌های محلی می‌توانند در فرایند تصمیم‌سازی شهری نقش مؤثری داشته باشند.

مدیریت شهری باید سازوکارهای گفت‌وگوی مستمر با جامعه مدنی را تقویت کند تا تصمیم‌ها نه صرفاً اداری، بلکه مبتنی بر شناخت واقعی نیازهای شهر باشد.

در نهایت، آنچه رشت امروز به آن نیاز دارد، مدیریت شهری مسئله‌محور است؛ مدیریتی که اولویت خود را حل مشکلات ملموس شهروندان قرار دهد. کاهش گره‌های ترافیکی، ارتقای کیفیت خدمات شهری، توجه به بافت‌های تاریخی، ساماندهی محلات و تقویت هویت فرهنگی شهر از جمله مسائلی است که می‌تواند در کانون چنین رویکردی قرار گیرد.رشت شهری زنده و پویاست.

اگر اداره آن بر پایه برنامه‌ریزی دقیق، هماهنگی نهادی و مشارکت اجتماعی شکل گیرد، این شهر می‌تواند مسیر توسعه متوازن و پایدار را با اطمینان بیشتری طی کند.